Niet de scherpste foto (het is een stukje van een veel grotere foto) maar wel eentje die me raakt.
Waarom? Nou, dat zal ik je vertellen..
Mijn grote (paarden) liefde is Simon, deze prachtige, uitermate slimme en lieve Irish Cob - >
Maar zeg je Simon, dan zeg je Adam, deze twee zijn altijd samen. Ooit kwamen ze samen, op de boot uit Ierland hierheen, dus echte heuse Ieren!
Ze spelen heel veel (en soms heel mal) , groomen elkaar door zacht in de manenkam te krabbelkauwen, kortom, volkomen verknocht aan elkaar.
Simon is mijn les- en leasepaard, en het was liefde op het eerste gezicht.
Adam is 16 en Simon is 15 en ze hebben heel veel kinderen de liefde voor paarden en paardrijden bijgebracht gedurende hun carrière als les- en manegepaarden, met hun brede betrouwbare ruggen en oergeduld.
Op deze foto zijn ze wat jonger, en zo mooi schoon en wit zijn ze nooit weer geweest, vrees ik!
Waarom die eerste foto me ontroert, is omdat dat pas Adam zijn tweede clickertraining is (met Simon doe ik dat al langer) en het vertrouwen dat hij me geeft is zo groots.
Adam heeft problemen met zijn hoeven en is dus één van die geblesseerde paarden waar ik CoHorse voor gestart ben, want...absoluut onmisbaar voor Simon, maar kan niet zelf de kost verdienen.
Zijn vaste verzorgster, heeft meer paarden onder haar hoede en neemt afscheid van deze plek, en ik heb de zorg voor Adam met liefde op me genomen.
Nou hádden we al een band - want waar Simon is is Adam, waar Adam is is Simon - maar die band is in korte tijd zeer intensief geworden.
Nu dus ook clickertraining. De eerste keer, vorige week (in de binnenbak) , deed hij voorbééldig, volgens clickerinstructrice Mizzi huppelde hij bijna, zo leuk vond hij het!
Maar nu gingen we naar de buitenbak, die vóór de manege is.
En dat was kennelijk een tijdje geleden dat hij daar was.
Op 100 meter afstand van de buitenbak, verzette hij geen stap.
Nop. Uh uh.
Dus ik wachtte met hem.
...
Een belangrijk onderdeel van clickertrainen is dat het paard ook 'nee' mag zeggen.
Dus we bleven staan.
...
Na een kwartier besloot hij ineens dat het goed was en liep naar de bak!
-> Dat hij de pilonnen allemaal (ja, allemaal) omgooide, merkte ik niet eens; ik was zo blij met zijn vertrouwen!
Adam en Simon...wat een eer en genoegen om deel uit te maken van hun leven.
Reactie plaatsen
Reacties
Oh zo zo mooi om dit te lezen.
Ik krijg er tranen van in mijn ogen🥰
Hartverwarmend wat je doet voor hun, Inge ❣️🍀
Dankjewel Ann <3
En dank voor je support!!