Hallo! In het vorige verhaaltje KLIK HIER vertelde ik over de groep die in feite de voorloper was van CoHorse, een groep met wie we al een aantal maanden Zoeloe sponsoren. Dankzij het groeiende aantal CoHorse-supporters komt er wat financiële speelruimte voor die leuke, handige en nuttige dingen, die ik daar noemde, en de eerste aankopen zijn gedaan!Het achterste weitje bij de manege is niet geschikt voor sterke eigenwijze paarden, omdat het nu geen stevig hek heeft (wie weet sparen we dat hier nog es bij elkaar!) en sterke eigenwijze paarden dan uitbreken. Dus dat weitje is over het algemeen gereserveerd voor Zoeloe en Casper. Die wel supereigenwijs zijn, maar door blessure en leeftijd niet zo sterk. In dat weitje was altijd een waterpomp die op de sloot was aangesloten. 

Hoe het begon, heb ik natuurlijk al verteld in het verhaaltje ' hoe het begon', maar het begin van de financiële steun heb ik daar niet toegelicht… Laat ik proberen dat hier helder te maken. 

Jaa hoor!Het is zover; zoals dat gaat met paarden (en tatoeages), je hebt er één (en heus ik wil er ook maar één)… en dan knipper je een paar keer met je ogen en… heb je er twee! Nou horen Simon en Adam al hun hele leven bij elkaar, ze zijn samen op de boot uit Ierland gekomen, en wonen hun hele leven al in Harkstede, waar ze hele geliefde manegepaarden waren. Dus ik kreeg Adam al een beetje kado toen ik voor Simon ging zorgen, maar nu gaat de verzorgster van Adam weg, en heb ik met alle liefde en plezier ook de zorg voor Adam op me genomen.Adam kan niet bereden worden omdat hij momenteel te veel problemen heeft met zijn hoeven (maar daar wordt hard aan gewerkt!) dus het is een heus co-paard! En kijk ze nou...met hun zachte lachende bekkies onder hun krulsnorretjes...wie smelt daar nou niet voor? 

Altijd leuk...een nieuw project opzetten en na veel gepuzzel en gekies en getwijfel kom je op een logootje uit...en omdat de kleuren in dit geval heel aards zijn, moest er een accentje komen en dat werd tot mijn verrassing de chichorei, in dat fijne blauwpaarsige.Tegenwoordig laat ik alles liever vanzelf op zijn plaats vallen en bemoei ik me daar bij voorkeur niet al te veel mee. Das veel minder stressvol, en vaak nog beter ook...want de dingen zijn al wat ze zijn...je hoeft het alleen maar uit te pakken. Anyway, toen dacht ik: visitekaartjes, das handig, dan hoef je niet alles uit te leggen. En zo'n ontwerpje maken is leuk, qr-code-tjes maken die erbij passen, lettertiepje-zus, blommetje-zo. Enig. Doe maar 100 om mee te beginnen. En dan wordt dat bezorgd, leuk - unboxing zoals dat tegenwoordig heel hip heet - en dan heb je van die prachtige fienige kaartjes in handen. Oh...hm...geen telefoonnummer das beetje jammer. Darn, ook dat het maar één euro kost, vergeten erop te zetten - ai - best dom, want dat maakt het nou net zo toegankelijk!Dat telefoonnummer....nou ja… never mind, ik ben telefonisch net zo bereikbaar als de gemiddelde klantenservice (oh oh ik moet een AI-assistent die niks weet, dat is erg hip) maar dat van die 1 euro, dat heb ik er 100 x met de hand op gepend. En dan noemen we dat gewoon authentiek. Kaartje anyone? 

Kijk...dat is onze meneer Casper, met klikkertrainer Mizzi en Caspertrainer Sarah. De eerste keer dat ik naar klikkertraining keek, was ik metéén verkocht, spelen met je paard, een andere manier van interactie waarbij het paard volledig de keuze heeft of hij meedoet...of niet, en dat leek me heerlijk! Zo werd de donderdag mijn tweede vaste manegedag. Het is inderdaad spelen, maar het heeft natuurlijk ook gewoon een functie; je leert beter communiceren met je paard, en dat maakt de omgang met het paard, bijvoorbeeld het laden in een trailer, of een stapje achteruit doen, eenvoudiger. Eén van de oefeningen is tussen balken doorlopen en dan blijven staan (klik) of met je voorbenen op een pallet (klik) of om pilonnen heen lopen (óm de pilonnen, Simon!… zucht) en op die manier krijgt het paard vertrouwen in jouw vraag. Op de foto zie je Casper op een mat. Die is een beetje wiebelig en van felgekleurd plastic (dus dat klinkt raar als je erop loopt, en een paard is een vluchtdier en vindt in principe alles eng) en vooral voor Casper is dit een hele goede oefening. Sarah vraagt hem te blijven staan (klik) en zijn hoofd te draaien, links en rechts (klik) en zo versterk je bijna ongemerkt zijn core, zijn binnenste spieren, zeg maar. Heel belangrijk voor een pony die niet meer bereden wordt, om toch uitgedaagd te worden én nieuwsgierig te blijven. Het paard - of in dit geval de pony - loopt dus los, en is geheel vrij om te doen wat hij of zij wil. Natuurlijk motiveren we ze wel met beloning in de vorm van worteltjes, appels of brokjes. En 'nee' zeggen is ook een optie (of gewoon een geheel eigen oefening bedenken, hè Simon?) en ergens staat een bak, waar ze pauze kunnen nemen en een hapje lekkers krijgen.En Casper bijvoorbeeld - net als Spaanse schone, Venenoza - kiest er ook altijd voor om ff lekker te rollebollen, wat óók goed voor de spieren is...Casper kan op zijn 30e nog altijd van de ene naar de andere kant rollen. Knappie. Sarah is inmiddels een pro...ik nog niet zo. Simon is heel superslim en veel sneller dan ik, dus voorlopig ben ik het die nog veel te leren heeft, maar het is een heerlijke leerweg...en elke minuut die ik doorbreng in het gezelschap van paarden (en Simon driedubbel) is hemels. Caspers verkering Zoeloe mag dit helaas niet, omdat ze dan haar been te veel belast, maar meestal lopen we met Zoel nog even een rondje langs alle onderdelen… ze snuffelt, is nieuwsgierig… en mag de beloningsbak dan lekker leegsnoepen.Tot de volgende keer! 

Had ik eerder deze week nét een stukje geschreven over een - hoogst merkwaardig - liedje dat Pigeon Song heet, van de band America die je ongetwijfeld kent van het liedje Horse With No Name, kregen we in de stallen ineens bezoek van een duif. 

In juni 2025 viel het besluit dat er in de Rigoletto Manege geen paardrijlessen meer gegeven zouden worden. De eigenaresse moest om gezondheidsredenen haar taken beperken - een verdrietig, doch volkomen begrijpelijk en verstandig besluit - en de manege veranderde in een pensionstal. (daar kun je dus je paard stallen en gebruik maken van de faciliteiten) Veel paarden vonden nieuwe eigenaren, en een aantal bleef omdat ze 'geleased' gingen worden. Een gek woord als het over een paard gaat, maar het betekent dat je het paard verzorgt, vertroetelt en zorgt voor voldoende beweging en uitdaging, tegen betaling. Zo werd ik de gelukkige verzorger van Simon, waar ik ongetwijfeld meer over ga vertellen in toekomstige blogs.