Gisteren was de hoefsmid er, voor de hoeven van de paarden, en het was voorzichtig positief.

Deze foto geeft de karakters van de heren goed weer. Ik noem Simon tegenwoordig koning Clown, want hij heeft zich in het afgelopen jaar echt ontwikkeld tot een grapjas… Hij is superslim. Dat bleek toen we gingen clickertrainen.In hóóg tempo de oefeningen langs en als ik een seconde te laat reageer, bedenkt hij zelf wel een spelletje. Meestal is dat: 'hee leuk, je kunt dit ook omgooien!'Dus..wie er nou precies getrained wordt bij clickertraining laten we even in het midden. Adam was altijd 'het maatje van Simon' - ik kende hem niet zo goed - tot ik een maand of twee geleden de zorg voor zijn hoeven overnam. Hij liet dat braaf toe, maar was heel erg gespannen, omdat de behandeling zoals die tot dan toe werd gegeven pijnlijk was. Het duurde even voor hij in de gaten had dat wat ik deed niet pijn deed, dat was echt herprogrammeren. Nu komt hij zelf de stal uit en gaat staan op de plek waar ik hem verzorg. Een paar weken geleden was ik met een achtervoet bezig, en hij zuchtte heel diep en legde al zijn gewicht van dat been in mijn handen...heel ontroerend. En dat is momenteel de kern van Adam...knuffelig en ontroerend. En ontroerend van Simon is dat hij niet (meer) jaloers is. Hij was wel een beetje bezitterig, maar niet meer. Dat is het deel waarom ik hem een koning vind; toen ik begon met de zorg voor Adam, stond hij met opgeheven hoofd naast zijn vriend (en zag ik ineens een trotse hengst) alsof hij wilde zeggen: 'toe maar, vertrouw maar, het is goed'. Het grappige is, dat mensen die deze twee kennen uit hun leven als werkende manegepaarden hun karakters andersom beschrijven dan wat ze nu laten zien. Simon was de oerkalme, beetje slome (sorry, Siem) grote knuffel, hij werd ingezet bij valtrainingen en menig zenuwachtig 6-jarig kindje heeft de eerste les op Simon beleefd. Adam was een beetje atletischer en een tikkie onberekenbaar...die kon er zomaar vandoor schieten...dus niet zo geschikt voor kleine kinderen. Simon liep altijd braaf mee naar de paddock...Adam was soms een dwarsig kereltje. Nu zijn het apen met een eigen wil. Meestal lopen ze braaf mee...soms zijn ze al over the place (en dan zijn ze sterk hoor!) Ik ben benieuwd hoe zich dit allemaal verder gaat ontwikkelen, en zal jullie zeker op de hoogte houden. En duim met me mee, stuur good vibes, dat de hoeven van Adam zich nu gezonder ontwikkelen en hij nog heel lang bij ons blijft. For the Love of Adam...en Simon natuurlijk :) 

Kijk...zo heb ik de geldstroom georganiseerd: Het bedrag op WhyDonate bestaat uit rechtstreekse donaties én geld dat via CoHorse is binnengekomen.Ook geld dat ik binnenkrijg door de verkoop van jasjes of andere spullen gaat hier naartoe, helder en gescheiden. Die laatste entry bijvoorbeeld, rechtsonder, 28 euro van een bordspel dat ik via Marktplaats verkocht. (let niet op de type-o) Toen CoHorse nog een ander doel had (zie deze blog: KLIK ), heb ik een aantal zaken aangeschaft voor de pony's die we toen steunden: een waterbak, een waterzak en wat vliegenfranjes. De rest kom ik niet aan. Pas als het echt nodig is. LiefsIngeKLIK hier voor de WhyDonate-inzameling

Bewegen is heel goed voor Adam. Het stimuleert de doorbloeding en de natuurlijke pompwerking in de hoeven, en ondersteunt daarmee ook de afvoer van vocht en dus het algemene welzijn.

Vertelde ik in de vorige blog nog luchthartig en lachend dat ik de zorg voor twee paarden op me had genomen...nog geen twee weken later werd dat nog véél gekker...en heb ik ze gekocht! Nooit maar dan ook nóóit gedacht dat ik een eigen paard zou hebben, laat staan een paard met een co-paard! Want ik had natuurlijk Simon kunnen kopen en het daar bij kunnen laten, maar kijk nou...deze twee horen zo bij elkaar! En als ze beiden blakend gezond zouden zijn geweest, had ik ze misschien helemaal niet gekocht, want het ging er niet om dat ik paarden wilde hebben. Het ging en gaat me erom, deze twee samen een zo goed mogelijke toekomst te geven...en de kans dat iemand een paard koopt met hoefkanker, uitermáte klein is. Ik zou natuurlijk heel verdrietig zijn als ik Simon zou moeten missen, maar mijn hart brak voor Adam, die ik net een maandje (holistisch) aan het behandelen was, en waar ik zeker een jaar voor nodig heb om te kijken of mijn behandeling aanslaat. Eén jaar...omdat hoeven nu eenmaal tijd nodig hebben om te groeien en aanzienlijk te verbeteren. Die kans wilde ik hem zó graag geven...Dus besloten we - gelukkig staat mijn man helemaal achter deze keuze - ze allebei te kopen. My oh my, zo was het ultieme 'CoHorse' ineens een paard onder mijn eigen hoede. Het is een enorme 'leap of faith' want een paard is duur, en een paard met problemen helemaal! Hoe wonderlijk is het dat dit initiatief al bestond, dat het al supporters had, en er een flink aantal bij kreeg toen dit verhaal bekend werd. Adam is een beetje van ons allemaal, en ik ben uitermate dankbaar voor de steun en het medeleven!Laat ik eerlijk en open zijn, misschien redt Adam het niet...misschien groeit hij niet over zijn problemen heen, en moeten we moeilijke keuzes maken. Maar ik ga er alles aan doen, en mocht het zover komen, dan laten we hem inslapen op onze voorwaarden, mét Simon aan zijn zijde.  Hij is hoe dan ook geliefd...door Simon, door mij en door vele vele supporters. Dank. 

Even ter verduidelijking....toen ik dit schreef had ik ze nog niet gekocht...ik verzorgde ze alleen maar...ook toen wist ik nog niet hoe groot de verandering werkelijk zou worden! 

Deze hele blog is achterhaald, want de situatie veranderde in augustus 2026 drastisch. Maar ik laat het toch staan, zodat je kunt zien dat de oorspronkelijke reden van CoHorse een andere was dan het nu is. Ik had van ze langzalzeleven niet kunnen bedenken dat Adam niet alleen mijn paard zou worden (en natuurlijk een beetje van alle supporters!), maar dat hij het ultieme CoHorse zou worden!Van een lief initiatief, veranderde het in een levensreddend project! Zonder jullie steun zou dit niet kunnen. Zonder jullie steun zou Adam dit niet overleven. Zonder jullie steun zou Simon zijn levenspartner moeten missen. Mijn dank is groot… en die van Adam en Simon ook! Inge