Vertelde ik in de vorige blog nog luchthartig en lachend dat ik de zorg voor twee paarden op me had genomen...nog geen twee weken later werd dat nog véél gekker...en heb ik ze gekocht!
Nooit maar dan ook nóóit gedacht dat ik een eigen paard zou hebben, laat staan een paard met een co-paard!
Want ik had natuurlijk Simon kunnen kopen en het daar bij kunnen laten, maar kijk nou...deze twee horen zo bij elkaar!
En als ze beiden blakend gezond zouden zijn geweest, had ik ze misschien helemaal niet gekocht, want het ging er niet om dat ik paarden wilde hebben.
Het ging en gaat me erom, deze twee samen een zo goed mogelijke toekomst te geven...en de kans dat iemand een paard koopt met hoefkanker, uitermáte klein is.
Ik zou natuurlijk heel verdrietig zijn als ik Simon zou moeten missen, maar mijn hart brak voor Adam, die ik net een maandje (holistisch) aan het behandelen was, en waar ik zeker een jaar voor nodig heb om te kijken of mijn behandeling aanslaat.
Eén jaar...omdat hoeven nu eenmaal tijd nodig hebben om te groeien en aanzienlijk te verbeteren.
Die kans wilde ik hem zó graag geven...
Dus besloten we - gelukkig staat mijn man helemaal achter deze keuze - ze allebei te kopen.
My oh my, zo was het ultieme 'CoHorse' ineens een paard onder mijn eigen hoede.
Het is een enorme 'leap of faith' want een paard is duur, en een paard met problemen helemaal!
Hoe wonderlijk is het dat dit initiatief al bestond, dat het al supporters had, en er een flink aantal bij kreeg toen dit verhaal bekend werd.
Adam is een beetje van ons allemaal, en ik ben uitermate dankbaar voor de steun en het medeleven!
Laat ik eerlijk en open zijn, misschien redt Adam het niet...misschien groeit hij niet over zijn problemen heen, en moeten we moeilijke keuzes maken.
Maar ik ga er alles aan doen, en mocht het zover komen, dan laten we hem inslapen op onze voorwaarden, mét Simon aan zijn zijde.
Hij is hoe dan ook geliefd...door Simon, door mij en door vele vele supporters.
Dank.
Reactie plaatsen
Reacties